Reading from the Sagas volume I: Hrafnkels saga chapter 9

Hrafnkell reið heim ok sagði tíðendi þessi. Hann etr mat, ok eftir þat safnar hann mönnum at sér, svá at hann fær sjau tigi manna, ok ríðr við þetta vestr yfir heiði ok kemr á óvart til Aðalbóls, tekr Sám í rekkju ok leiðir hann út.
   Hrafnkell mælti þá: "Nú er svá komit kosti þínum, Sámr, at þér myndi ólíkligt þykkja fyrir stundu, at ek á nú vald á lífi þínu. Skal ek nú eigi vera þér verri drengr en þú vart mér. Mun ek bjóða þér tvá kosti, at vera drepinn, hinn er annarr, at ek skal einn skera ok skapa okkar í milli."
   Sámr kvaðst heldr kjósa at lifa, en kvaðst þó hyggja, at hvárrtveggi myndi harðr.
   Hrafnkell kvað hann þat ætla mega, -- "því at vér eigum þér þat at launa, ok skylda ek hálfu betr við þik gera, ef þess væri vert. Þú skalt fara burt af Aðalbóli ofan til Leikskála, ok sezt þar í bú þitt. Skaltu hafa með þér auðæfi þau, sem Eyvindr hefir átt. Þú skalt ekki heðan fleira hafa í fémunum útan þat, er þú hefir hingat haft. Þat skaltu allt í burtu hafa. Ek vil taka við goðorði mínu, svá ok við búi ok staðfestu. Sé ek, at mikill ávöxtr hefir á orðit á gózi mínu, ok skaltu ekki þess njóta. Fyrir Eyvind, bróður þinn, skulu engar bætr koma fyrir því, at þú mæltir herfiliga eftir inn fyrra frænda þinn, ok hafið þér ærnar bætr þó eftir Einar, frænda yðvarn, þar er þú hefir haft ríki ok fé sex vetr. En eigi þykkir mér meira vert dráp Eyvindar ok manna hans en meiðsl við mik ok mína menn. Þú gerðir mik sveitarrækan, en ek læt mér líka, at þú sitir á Leikskálum, ok mun þat duga, ef þú ofsar þér eigi til vansa. Minn undirmaðr skaltu vera, meðan vit lifum báðir. Máttu ok til þess ætla, at þú munt því verr fara, sem vit eigumst fleira illt við."
   Sámr ferr nú brott með lið sitt ofan til Leikskála ok sezt þar í bú sitt.